William Shakespeare schreef voornamelijk in het Engels, maar historisch bewijs suggereert dat hij bekend was met drie additionele talen – Latijn, Frans en Italiaans – wat de educatieve en culturele milieu van Elizabethaanse Engeland weerspiegelt.
Latijn was de hoeksteen van het latijnse schoolcurriculum. Shakespeare strooide zijn toneelstukken met Latijnse zinsnedingen, idiomen en allusies, wat een solide leeskennis aangeeft verkregen tijdens zijn scholing in Stratford-upon-Avon.
Frans werd gesproken onder de Elizabethaanse bovenklassen en aan het hof. Shakespeare had waarschijnlijk enige blootstelling, hoewel vloeiendheid onbewijs blijft. Zijn gebruik van Franse woorden en scènes (bijv. in Henry V) suggereert ten minste een werkende bekendheid.
Italiaanse literatuur genoot groeiende populariteit in Renaissance-Engeland. Shakespeare greep op Italiaanse bronnen voor diverse plots (bijv. The Decameron voor All's Well That Ends Well), wat impliceert dat hij Italiaans kon lezen of toegang had tot vertalingen. Zijn vermogen om het vloeiend te schrijven of spreken is onzeker.
Er is geen substantieel bewijs dat Shakespeare vaardigheid bezat in talen buiten deze drie. Zijn ongekende meesterlijke beheersing van het Engels – zijn vocabulaire, ritmes, en expressieve kracht – blijft zijn voornaamste taalkundige prestatie.