Uit de volledige tekst van Hamlets Act III, Scene I soliloquium zijn twee stellingen definitief waar:
Correct. De openingsregel—"Te zijn, of niet te zijn: dat is de vraag"—frameert de hele toespraak als een existentiële binaire: lijden verdragen ("slingers en pijlen van ongelukkige fortuin") of beëindigen ("wapens nemen tegen een zee van ellende / En door tegenspoed het einde maken").
Correct. Na het opsommen van levenselligheden (onderdrukking, verachting, onbeantwoorde liefde, juridische vertraging, onbeloonde verdienste), concludeert hij: "Maar dat de vrees voor iets na de dood... de wil verward / En ons doet liever die ellenden dragen die we hebben / Dan vluchten naar anderen die we niet kennen." Vrees voor het onbekende hiernamaals weegt zwaarder dan bekend lijden.
Het soliloquium is geen zelfmoordbrief—het is een filosofische calculus. Hamlet redeneert zich tot voortgezet bestaan. De tragedie is dat hij blijft redeneren terwijl de plot actie eist.