Weinige literaire relaties zijn zo gedocumenteerd, gedissecteerd en dramatisch als de band tussen Ernest Hemingway en F. Scott Fitzgerald. Hun boog – van mentorschap tot rivaliteit tot vervreemding en postume afrekening – spiegelt de traject van de Verloren Generatie zelf.
Fitzgerald, al gevestigd met This Side of Paradise en The Great Gatsby, championde de onbekende Hemingway. Hij bewerkte The Sun Also Rises, introduceerde hem bij Maxwell Perkins bij Scribner's, en lanceerde effectief zijn carrière.
Hemingways ster steeg met A Farewell to Arms; Fitzgerald worstelde met Tender Is the Night's vertraagde publicatie. Hemingway spotten met Fitzgeralds drinken, Zelda's onstabielheid, en wat hij als literaire "zachtheid" zag. De machtsdynamiek keerde om.
Fitzgeralds achteruitgang – alcohol, schulden, Zelda's institutionalisatie – trok Hemingways financiële hulp maar ook wrede commentaar ("poor Scott"). De vriendschap verkwakte tot iets dichter bij verplichting.
Hemingway bewerkte The Last Tycoon en schreef A Moveable Feast (1964) – een memoir zacht, schuldig en mythologiserend, hun geschiedenis herkaderend met het voordeel van achterafkijken.