De grote vroeg-Nederlandse schilder Hugo van der Goes stierf op 5 maart 1482, rond de 48-jarige leeftijd. De exacte medische oorzaak is aan de geschiedenis verloren, maar tijdgenootelijke kronieken – met name die van zijn medemonk Gaspar Ofhuys – beschrijven een ernstige mentale inval in zijn laatste jaren.
Rond 1475 trad van der Goes toe tot het Rood Klooster, een Augustijnse abdij bij Brussel, als conversus (legbroeder). Volgens Ofhuys onderging hij een plotselinge, catastrofale aanval – mogelijk geactiveerd door de druk van een grote opdracht of een spirituele crisis – waarin hij bijna catatoon werd, overtuigd dat hij vervloekt was. Hij weigerde eten, poging tot zelfschade, en moest worden vastgehouden.
Kunsthistorici en medische deskundigen hebben retrospectieve diagnoses voorgesteld:
In de 15e eeuw werden dergelijke aandoeningen alleen door een spiritueel glas begrepen; "melancholia" was de vangterm.
Hij stierf in de abdij-infirmerie na maanden van achteruitgang. Geen officieel overlijdensakte blijft bewaard. Hij werd begraven op de abdijbegraafplaats, zijn graf nu ongemarkeerd. Zijn meesterwerk, de Portinari-retabel, had zijn nalatenschap al veiliggesteld.