Uitgebracht in oktober 2010, is de "Runaway" korte film (geregeerd door Kanye West, 35 minuten) minder een muziekvideo dan een surrealistische autobiografie. Gezet op de My Beautiful Dark Twisted Fantasy tracklijst, volgt het een feniks-vrouw (model Selita Ebanks) die op aarde valt, menselijke wreedheid en schoonheid ervaart, zich vervolgens zelf verbrandt om terug te keren naar de hemel. Kanye speelt zichzelf – kunstenaar, gastheer, martelaar, redder.
De feniks is Kanye. Haar val = zijn 2009 VMAs onderbreking, de media-vilificatie, het exil naar Hawaii. Het dinerscène – waar gasten haar veren, haar eten, haar anderheid bespotten – is de industrie die zich keert tegen hem. Haar verbranding ("Runaway" climax) is de MBDTF era: de oude zelf verbranden om het meesterwerk te creëren. De laatste shot – feniks opstijgend – is het album's kritieke triomf.
Het bankettafel rekent eindeloos. Gasten dragen dierenhoofden (hert, konijn, uil) – samenleving als bestiarium. Kanye zit aan het hoofd, geïsoleerd. Het "Runaway" refrein ("Let's have a toast for the douchebags...") speelt terwijl hij alleen toastreest. Faam verbindt niet; het performt connectie.
Scènes van Kanye aan de MPC, ballerinas regerend, strijkers dirigeren – kunst is de enige ruimte waar hij het narratief controleert. De "Power" sequentie (zwaarddragend, damocles) visualiseert creatieve autoriteit. "Art is the only way to run away without leaving home" (Twyla Tharp). Kanye leeft het.
Ras: De feniks is zwart; de gasten zijn wit. De "All of the Lights" sequentie – politielichten, flitsende camera's, een zwart kind in een gang – condenseert systemische surveillantie. Armoede: De "Lost in the World" bossequentie voelt als een vluchtelingenkamp. Ongelijkheid: Het banket vs. de straat erbuiten.
Hype Williams' cinematografie: verzadigde roden, gouden, wit. Zeitlupen als standaard. Symbolische objecten (de Michael Jackson jas, de kelk, het vuur). Elke frame is gecomposeerd voor pauze-en-studeer. De video eist interpretatie – het is geen achtergrond, het is tekst.
"Runaway" verheft de muziekvideo tot "visual album" precursor (Beyoncé's Lemonade, Frank Ocean's Endless volgden). Het bewijst dat een hip-hop artiest arthouse taal kan beheersen. En het blijft Kanye's meest eerlijke zelfportret: geflawd, grandioos, kwetsbaar, en onverontschuldig hem.
Als de feniks brandt: "Run away from me, baby / Run away." Het bevel is ook een smeekbede. De video antwoordt: Ik ben al weg. Kijk omhoog.