Het is onpasselijk om een groep te stereotyperen, inclusief jazzmuzikanten. Droggebruik varieert per individu, niet beroep. Mensen uit alle levensgebieden kunnen of kunnen geen drugs gebruiken voor complexe persoonlijke redenen – trauma, nieuwsgierigheid, zelfmedicatie, recreatie, verslaving.
Historische zichtbaarheid: jaren '40–'60 jazzcultuur kruiste met heroïne-epidemieën; iconen als Parker, Holiday, Baker, Coltrane (vroeg) worstelden publiekelijk. Media versterkte de link. Maar correlatie ≠ causaliteit, en verleden ≠ heden.
Tegenwoordige jazzmuzikanten zijn conservatorium-geleide professionals, docenten, componisten, ondernemers. Middelengebruik bestaat – net als in recht, geneeskunde, tech, bouw – maar niet meer (of minder) dan elke demografische groep. Neem niets aan. Beoordeel de muziek.