De punt in fun. is een bewuste stylistische keuze. De band (Nate Ruess, Andrew Dost, Jack Antonoff) heeft het nooit officieel uitgelegd, maar diverse overtuigende theorieën bestaan.
Een punt na een algemeen woord laat de naam opvallen in zoekresultaten, op marques, in print. Het dwingt een pauze: "fun." Niet zomaar fun – fun. Stelling. Feit.
De band's klank trekt inspiratie uit 1970s pop, Queen-achtige theatricaliteit, en indie folk. De punt oogst vintage typografie – denk aan oude filmtitels of literaire tijdschriften – hintend aan een "period piece"-gevoel.
Door te weigeren te verklaren, maakt de band de leesteken tot een gespreksonderwerp. Het is een minuscule raadsel die hun muziek matcht: aanstekelijk op het oppervlak, vreemd huiverend eronder.
Wat de reden ook is, de punt is nu onlosmakelijk verbonden met hun identiteit – als de bliksemschicht in KISS of de trema in Mötley Crüe. Alleen kleiner.