Latijns-Amerikaanse dansmuziek is geen enkele traditie—het is een drievoudige helix van cultureel DNA:
Geslavene Africanen brachten: polyrithmen (clave, belpatronen), call-and-response vocals, geïmproviseerde percussie (conga's, bongo's, timbales), lichaam-als-instrument (voetstampen, handklappen). De clave—2-3 of 3-2—is de hartslag van son, rumba, salsa, Afro-Cubaanse jazz.
Kolonisatoren droegen bij: gitaar/vihuela (harmonisch kader), couplet-refreinstructuren, copla/decima poëtische vormen, katholieke liturgische melodieën aangepast voor seculiere dans. De bolero, danza, vals dragen alle Europese architectuur.
Inheemse volken voegden toe: pentatonische/modale schalen, blaasinstrumenten (quena, zampoña, pinkillo), frame drums (bombo, teponaztli), sjamanistische vocale stijlen. Andijnse huayno, Mexicaanse son jarocho behouden deze kernen.
Afrikaanse ritme + Europese harmonie + Inheemse melodie = Latijns-Amerikaanse dansmuziek. Elk genre (salsa, merengue, cumbia, bachata, tango, samba, reggaeton) is een andere verhouding van dezelfde drie elementen.