De kostuum van de verpleegkundige in Romeo en Julia: Een regisseursdoek
Geen regie-aanwijzingen, oneindige mogelijkheden
Shakespeares tekst biedt geen beschrijving van de verpleegkundige kleding. Haar kostuum is volledig aan het goedvinden van de regisseur, kostuumontwerper en productieconcept. Deze afwezigheid is typerend: vroegmoderne toneelstukken specificeerden zelden kleding, wat overlaten werd aan de garderobe van de compagnie en de interpretatie van de acteur.
Algemene ontwerpbenaderingen
- Historisch realisme (16e-eeuws Verona): Een middelklassen dienstmeisjesjurk – wol of linnen kirtle, schort, koif (dichtpassende muts), misschien een partlet (nekbedekking). Kleuren: gedempte aardtonen, dienend aan de aanduiding maar niet armoede.
- Symbolisch/karakter-gedreven: Een voluminieuze, iets ridicule silhouet om haar praatlustige, aardse natuur te benadrukken. Fel, clashende patronen om haar gebrek aan verfijning ten opzichte van Lady Capulet te signaleren.
- Moderne/conceptuele producties: Hedendaagse kleding (uniform, scrubs, trainingspak) om haar te hercasten als nanny, verzorger of familiebewaarder in een geüpdatete setting.
Belangrijke overwegingen
De verpleegkundige beweegt tussen werelden: het Capulet-huishouden (formele) en Julias kamer (intiem). Haar kostuum moet fysieke komedie toelaten (druilen, flauwvallen, klimmen ladders) en snelle veranderingen als de acteur dubbele rollen speelt. Uiteindelijk moet het kostuum visueel haar rol coderen als mediator, confidante en komische foil – de brug tussen Julias romantische idealisme en de harde realiteiten van het stuk.