"12 Angry Men" is een televisiespel geschreven door film- en televisieschrijver Reginald Rose, die het verhaal in 1955 voor het toneel aanpaste, en een speelfilm met Henry Fonda in 1957. Het verhaal gaat over de moordzaak tegen een jongeman, en alles behalve de eerste minuut van actie speelt zich af in een jury-overlegkamer. In het begin denken alle jurors behalve één dat de verdachte schuldig is; aan het einde verklaren ze hem met eenparigheid van onschuldig. Tijdens de overleggen worden diverse verborgen agenda's van verschillende jurors duidelijk.
Vanaf de eerste stemming, waarin de jurors 11-1 stemden ten gunste van een schuldigvonnis, toont Juror Nr. 3 grote enthousiasme om de verdachte te veroordelen tot de doodstraf. Hij wordt ook gemakkelijk boos, en op momenten zijn de andere jurors bezorgd dat hij gewelddadig zal worden, zoals in de scène waarin Juror Nr. 8 een klapmes produceert identiek aan het in de moord gebruikte. Aan het einde blijkt dat Juror Nr. 3 een gespannen relatie met zijn zoon heeft, hoewel details van hun conflict nooit aan het licht komen. Het is duidelijk dat deze spanning tussen hem en zijn zoon hem heeft verhinderd om objectief te stemmen.
Van de personages in "12 Angry Men" die verborgen agenda's koesteren, is Juror Nr. 7 waarschijnlijk het meest onschuldige geval. Een grapjesmakende en vaak onbeleefde verkoper, is Juror Nr. 7 ongeduldig tijdens de overleggen en lijkt volledig onbezorgd dat het leven van een jongeman op het spel staat. Het wordt ongeveer halverwege de film duidelijk dat deze juror kaartjes heeft voor een baseballwedstrijd later de avond, en hij wil de overleggen zo snel mogelijk afronden zodat hij het naar de wedstrijd kan maken. Hoewel zijn verborgen agenda niet expliciet voor of tegen de verdachte is, heeft hij toch ulterieure motieven die hem verhinderen de zaak objectief te overwegen.
Dit personage, samen met Juror Nr. 5, vertegenwoordigt scherpe maatschappelijke commentaar gemaakt via het televisiespel en de film. Een oudere man die een garage bezit, lijkt Juror Nr. 10 zich te verenigen met Juror Nr. 3 in de debatten over de onschuld van de jongen. Hij wordt ook boos op momenten, en richting het einde houdt hij een van de bekendste toespraken van het verhaal. Hij blootstelt zich als racist en bigot, claimend dat "zij niet vertrouwd kunnen worden" (bedoeld: mensen als de verdachte, namelijk minderheden). Wanneer dit op deze manier onthuld wordt, schokt en ontzet zijn verborgen agenda de andere jurors, die letterlijk hun rug naar hem keeren in de 1957-film.