Forte-piano (genoteerd f>p of fp) is een dynamische aanduiding die een plotselinge shift van luid (forte) naar zacht (piano) aangeeft. Italiaans voor "luid-zacht."
Alomtegenwoordig in Klassieke sonates, symfonieën en concerten (Haydn, Mozart, Beethoven, Schubert). Beethoven hield van fp om zijn retorische kracht – denk aan de opening van de "Pathétique" Sonata of het "Emperor" Concerto.
De overgang moet instantaan zijn, niet een geleidelijke decrescendo. Stel je een deur voor die inslaat en dan open gaat naar een stille kamer. Dat contrast is het punt.