Binnen een Kabuki-theater: Hanamichi, Mawaributai, en de Keshozuke
Een kabukiza (kabuki-theater) is een doelgebouwd ruimte voor Japanse klassieke dans-drama. De architectuur is zo gecodificeerd als de kunstvorm zelf.
1. Toneelzones
- Honbutai (hoofdtoneel): Primair speelruimte, wijd en diep.
- Hanamichi (bloemenpad): Verhoogde loopbaan door het publiek — linkerkant. Acteurs komen binnen, gaan af, spelen keymomenten hier. Verlengt het toneel in de zaal.
- Mawaributai (draaitoneel): Centraal roterend platform voor instantane scènewissels — uniek voor kabuki.
2. Publiekszitplaatsen
- Sajiki (loogjes): Verhoogde, gepartitioneerde loogjes aan zijkanten.
- Masu seki (getrapte vloerzitplaatsen): Traditionele vierkante matten, getrapte voor zichtlijnen.
- Meerdere niveaus waarborgen zichtbaarheid van zowel honbutai als hanamichi.
3. Keshozuke (Prosceniumboog)
Uitgebreid gesneden/geschilderd frame dat toneel scheidt van zaal — vaak met seizoensmotieven.
4. Scenografische Elementen
- Doncho: Geschilderd achtergrondgordijn (hoofdachtergrond).
- Agemaku / Hikimaku: Groot/klein trekgordijnen voor onthullingen.
5. Verlichting en Geluid
- Historisch: kaarslicht, olielampen. Nu: elektrisch met traditionele cues.
- Hyoshigi (houten klappers), taiko (drums), tsurigane (handklokken), nagauta (shamisen-zang) — live, op toneel muzikanten.
De kabukiza is een machine voor kata (vorm) — elk architectonisch element dient de voorgeschreven choreografie van onthulling en verberging.