Publieksgebieden In Het Globe Theater: Plein, Galleries, Loges En Toneel
Het originele Globe Theater (1599) was een sociale microkosmos, zijn architectuur weerspiegelde de Elizabethaanse klasstructuur. De ervaring van het publiek — wat ze zagen, betaalden en uithielden — hing volledig af van waar ze stonden of zaten.
- Het Plein (The Pit): Het open grondniveau, waar tot 3.000 "groundlings" stonden voor een penny. Blootgesteld aan regen, zon en de drukte van lichamen, waren ze de meest vocale, interactieve toeschouwers — juichend, scheldend, en knabbelend aan hazelnoten.
- De Galleries: Drie overdekte, getrapte niveaus die het plein omringden. Houten bankjes (kussens extra) kostten twee tot drie penningen. Welvarende burgers, kooplieden en gentry zaten hier — droog, verhoogd, en sociaal apart.
- De Loges (Lords' Rooms): Privécompartimenten op het derde gallerijniveau, dichtst bij het toneel. Voor zes penningen of meer, waren dit voor adel en mecenen. Ze booden prestige, comfort, en de beste zichtlijnen — en werden soms meer gebruikt om gezien te worden dan om te zien.
- Het Toneel: Een verhoogd platform dat in het plein steekt, aan drie kanten omringd door het publiek. Een baldaquin ("the heavens") met sterren beschermde de acteurs en huisde machinerie voor goden en geesten. De frons scenae (achterwand) had deuren voor entree en een ontdekkingruimte voor onthullingen.
Deze ruimtelijke hiërarchie maakte elke voorstelling een drama van klasse evenzeer als van karakter — Shakespeare schreef voor allen tegelijk.