Er is geen enkele schurk die Buck "verraadt" in Jack London's roman. In plaats daarvan schildert het verhaal een reeks verraders en harde lessen die zijn gehuisde leven afstrijpen:
Deze verraders — van vertrouwen, van zijn vroegere zelf, en van roedelloialiteit — zijn de gloedoven die Buck smeden tot een ware leider van de wild. London gebruikt elke verrader om het centrale thema van de roman te illustreren: het herontwaken van primale instincten onder de veneer van beschaving.