Voor sommigen duurt het om vals te huilen niks meer dan aan iets triesters te denken. Voor anderen kan het een complexe reeks trucs of gezichtsvervormingen involveren. Waar je ook op het spectrum past, vals huilen is iets wat je kunt leren. De sleutel is om te oefenen tot je het onder de knie hebt.
Denk aan wat je verdrietig maakt. Is er een bepaalde herinnering die je tot tranen brengt? Is er een scène uit een film of passage uit een boek die je elke keer pakt? Bijna iedereen heeft ten minste één trigger en veel mensen hebben er meerdere.
Doe je trigger. Denk aan die verschrikkelijk verdrietige herinnering, of lees die tranentrekkende alinea. Blijf hangen en zeur. Broed erop. Beeld je jezelf huilend voor.
Als het werkt, oefen het triggern van de tranen. Probeer sneller te huilen elke keer dat je aan dat ene verdrietige ding denkt. Binnenkort moet je op commando kunnen huilen.
Als het niet werkt, probeer je ogen uit te drogen. Houd je oogleden open met je vingers tot je ogen droog en oncomfortabel voelen. Dit zou de tranen moeten laten starten.
Zodra je ogen beginnen te tranen, sluit ze en trek je gezicht samen. Beeld je jezelf echt huilend voor. Probeer te starten.
Begin te schluchzen. Neem snelle, onregelmatige gulps lucht. Probeer je longen trillend en strak te laten voelen.
Combineer technieken. Terwijl je huilen induceert door je ogen uit te drogen en jezelf te laten schluchzen, denk aan iets verdrietigs. Vaak is het mogelijk om jezelf emoties te laten voelen door je lichaam te laten doen wat het doet als je die emotie voelt. Je ogen laten lopen en beginnen te schluchzen maakt je verdrietig, wat op zijn beurt je meer doet huilen.