Klassieke tragedie: Definitie, kenmerken en de drie grote tragediedichters
Klassieke tragedie (Oud-Grieks, 5e eeuw v.Chr.)
Bepalende kenmerken
- Ernste, verheven toon – geen komische verlichting in oorspronkelijke vorm
- Val van de protagonista – hoogstaande figuur (koning, held) valt door hamartia (fout/gebrek)
- Verheven taal – verzen, poetische beelden, formele diction
- Koor – collectieve stem die commentarieert, contextualiseert, gemeenschap belichaamt
- Catharsis – to publiek's zuivering van medelijden en vrees (Aristoteles' Poetics)
- Eenheid van handeling – enkele plot, geen subplots (Aristotelisch ideaal)
- Mythmische onderwerpen – bekende verhalen, dramatische ironie
Drie grote tragediedichters & Meesterwerken
| Toneelschrijver | Sleutelwerk | Centraal conflict |
| Aeschylus | Agamemnon (Oresteia) | Gerechtigheid vs. wraak, generationale vloek |
| Sophocles | Oedipus Rex | Lot vs. kennis, identiteitsgruwel |
| Euripides | Medea | Passie vs. rede, buitenstaander/vrouw verschonken |
Filosofische functie
Klassieke tragedie onderzoekt de menselijke toestand: gebrekkige edelheid, grenzen van kennis, conflict tussen goddelijke wet en menselijke wil, prijs van hybris. Geen puur entertainment – civiel religieus ritueel dat onderzoekt wat het betekent mens te zijn.