De gepaarde maskers – een grijnzend, een huilend – zijn het universele symbool van theater. Hun namen en betekenissen zijn precies:
De maskers stammen uit het oude Griekse theater, waar ze functioneel waren: de vaste expressies waren zichtbaar voor publiek in de enorme theatron, en de ingebouwde megafoonvorm versterkte de stem. Over eeuwen heen losten ze zich van praktisch gebruik en werden ze metonymen voor de kunstzinnige vorm zelf – de dubbele aard van dramatische uitvoering: we lachen over menselijke dwaasheid, we huilen over menselijke kwetsbaarheid.
Modern theater heeft de binaire oppositie gecompliceerd (tragicomedie, absurdisme, donkere komedie), maar de maskers blijven. Ze herinneren ons dat theater, in zijn kern, beide waarheden tegelijkertijd vasthoudt: het leven is belachelijk, en het leven is ontzettend. De maskers kijken elkaar aan over de proscenium heen – en over de menselijke conditie.