In dramatische terminologie verwijst "fysiek" naar de totaliteit van de lichamelijke betrokkenheid van de uitvoerder op het toneel: beweging, gebaar, gezichtsuitdrukking, houding, gang, stilte, contact en ruimtelijke relatie. Het is de zichtbare (en kinesthetische) helft van het instrument van de acteur – de andere helft is stem.
De fysieke handtekening van een personage – hun unieke sterrenbeeld van deze elementen – is even identificerend als hun stem. De zakkende schouders van Willy Loman; de wilde stilte van Medea; de manische kineticiteit van Richard III. "Fysiek theater" (een genretermen) duidt alleen werk aan waar het fysieke primair is in plaats van subsidiair aan tekst – maar alle theater is in de kern fysiek.
Acteurstraining besteedt immense tijd aan fysieke voorbereiding: Laban, Viewpoints, Suzuki, Feldenkrais, Alexander, maskerwerk, clown, dans, toneelgevecht. Het doel: een lichaam dat beschikbaar is, expressief, veerkrachtig en kiesbaar – in staat om elk personages lichaam te worden.