In dramatische terminologie verwijst "lift" naar het viscerele gevoel van anticipatie en opwinding van het publiek op een cruciale moment – het gevoel dat er iets gaat gebeuren. Het is geen technische term voor de uitvoerder (zoals "lift" in dans/partnerwerk) maar een beschrijving van de toeschouwers fysiologische en psychologische staat.
"Lift" leent van aerodynamica – de kracht die zwaartekracht tegengaat. In theater gaat het passiviteit tegens. Het publiek leunt voorover (letterlijk of metaforisch); adem stokt; aandacht verscherpt. Het spel heeft hun voorwaartse leuning verdiend.
Een spel zonder lift is een platte lijn. Lift is het bewijs dat de dramatische structuur werkt: opzet → complicatie → crisis → het moment dat het publiek weet dat de crisis aangebroken is. Het is de meetbare hartslag van betrokkenheid.