Nee. Macbeth "groeit" niet in schurkachtigheid; hij valt erin. Het onderscheid is cruciaal.
Aan het begin van het stuk is Macbeth een gebrekkige maar edele krijger – loyaal aan Duncan, dappel in strijd, geëerd met titels (Thane van Glamis, dan Cawdor). Hij is geen schurk in de maak; hij is een man van geweten die het morele gewicht van zijn overwezen daden begrijpt ("Hij is hier in dubbel vertrouwen...").
Zijn tragedie ligt in de botsing van hamartia (ambitie) met externe verleiding (de heksenprofetie, Lady Macbeth's aanstoting). Elke keuze – Duncans moord, Banquo doden, Macduff's familie slachten – vernauwt zijn weg terug. Hij omarmt het kwade niet; hij wordt er door geconsumeerd, stap voor vreselijke stap.
In Handeling V is hij een tiran, verstomd voor gruwel ("Ik heb vol gegeten met gruwelen"). Maar het stuk traceert het ontmaken van een goede man, niet het maken van een schurk. Dat is waarom zijn val medelijden oproept naast gruwel – hij was ooit "Bellona's bruidegom," en we zijn getuige van de ruïne van die potentie.