In Andrew Marvell's 17e-eeuwse metafysische gedicht "To His Coy Mistress," is de spreker's vergelijking van de minnares met "am'rous birds of prey" (vaak geïnterpreteerd als "beesten") complex:
De spreker argumenteert dat, zoals dieren gedreven door instinct, de minnares haar teruggetrokkenheid moet opgeven en zich moet overgeven aan verlangen nu ("Let us roll all our strength and all / Our sweetness up into one ball"). Dit weerspiegelt Cavalier-dichterconventies en patriarchale assumpties van vrouwelijke passiviteit en mannelijke seksuele aanspraak.
Alternatief erkent de "birds of prey"-beeldvorming ("tear our pleasures with rough strife / Through the iron gates of life") de kooi van sociale conventies (eer, maagdelijkheid, reputatie) die de vrouw gevangenzet. De "beest"-vergelijking benadrukt de geweld die nodig is om vrij te breken.
Veel geleerden stellen dat het gedicht ironisch is. De spreker's hyperbolische logica ("Had we but world enough, and time...") wordt ondermijnd door ruwe urgentie. De "beest"-beeldvorming kan doorzichtige verleidingsretoriek satireren, de spreker's eigen "beestachtige" lust blootlegend.
De vergelijking dient de centrale spanning van het gedicht: geïdealiseerde romantiek vs. sterfelijke urgentie.