In Act 2, Scene 2 (de balkonscène) komt een duidelijke analogie voor, gesproken door Romeo:
“Liefde gaat naar liefde, zoals schooljongens van hun boeken;
Maar liefde van liefde, naar school met zware blikken.”
| Schooljongens | Liefhebbers |
|---|---|
| Rennen vol enthousiasme naar boeken (liefde voor leren) | Liefde trekt liefhebbers naar elkaar toe |
| Treuren met trage stappen naar school (plicht) | Scheiding voelt als een zware last (“zware blikken”) |
De analogie vangt de dubbele aard van liefde: de vreugde van vereniging en de pijn van scheiding. Het karakteriseert Rome ook als jeugdig en boekenliefhebbend – passend voor een student van de liefde.