In Sophocles' Oedipus Rex vinden de twee meest gruwelijke daden – Jocasta's zelfmoord en Oedipus' zelfverblinding – offstage plaats, gerapporteerd door boden. Dit volgt de Griekse tragische conventie van direct geweld te verbergen, een scherpe contrast met latere Romeinse of Euripideaanse innovaties die bloedvergietening in zicht brachten.
Nadat de Korinthische boodschapper Oedipus' ware afkomst onthult en de herder bevestigt dat hij de baby Oedipus aan die boodschapper gaf, realiseert Jocasta dat ze haar zoon getrouwd is. Ze stormt het paleis binnen en hangt zich in haar slaapkamer. De Tweede Boodschapper beschrijft het ontdekken van haar lijk.
Bij het vinden van Jocasta's lijk en het begrijpen van de volle waarheid, prikt Oedipus zich met de gouden spelders van haar jurk de ogen uit. Hij komt bloedend tevoorschijn, roepend: "No more shall ye look on the misery about me... / Dark, dark! The horror of darkness, like a shroud, / Wraps me and bears me on..."
Deze offstage daden vormen de structurele en emotionele climax van het stuk. Alles ervoor leidt ernaartoe; alles erna vloeit eruit.