In Hamlet (2.2) verklaart Polonius vol vertrouwen dat Hamlets 'waanzin' voortkomt uit onbeantwoorde liefde voor Ophelia. Hij baseert dit op:
Polonius reduceert Hamlets existentiële crisis — rouw om zijn vader, gruwel over zijn moeders haastige herhuwelijk, de Geest's eis om wraak — tot een puberachtige verknalling. Zijn methode (spioneren, manipuleren) en mindset (hoffelijke conventie) blinden hem voor de prins' echte innerlijke strijd.
Polonius' fout drijft de plot: het leidt tot de 'klooster'-scene (3.1), het spel-in-het-spel, en uiteindelijk zijn eigen dood achter de gordijn. Het publiek weet meer dan de raadsman — een klassieke dramatische ironie.
Polonius is een bureaucraat van de geest; hij diagnosticeert symptomen, niet zielen.