Mimesis (Grieks voor "navolging") is geen namaken; het is de ontologische fundering van theater. Aristoteles' Poetics identificeert het als de essentie van de poëtische kunsten. In performance opereert het op vier geneste niveaus.
De acteur bouwt een fictieve psychologie – manierismen, ritme, vocale idiolect, emotionele architectuur – makend het uitgevonden onontkoombaar voelend.
Fysieke en verbale gebeurtenissen (duels, dansen, bekentenissen, kroningen) zijn vertoonde representaties. Het zwaard is hout; de dood is een techniek. Het publiek gaat akkoord om te geloven.
Scenografie, requisieten, kostuums, licht, en geluid simuleren een tijd, plaats, en sfeer. Een houten podium wordt Elsinore; een lichtgel wordt een bosdageraad.
De acteur induceert echt-lijken gevoel – rouw, extase, terreur – door techniek, de spiegelneuronen van het publiek triggerend. We huilen voor een fictie.
Door deze gelaagde navolgingen voert drama zijn alchemie uit: het maakt het artificiële authentiek menselijk, ons staande het leven te repeteren, de samenleving te bekritiseren, en het onuitspreekbare te raken.