Eeuwenlang waren vrouwen verboden op het publieke toneel in Engeland en Frankrijk – geacht onzedelijk, hun rollen gespeeld door jongens. De Restauratie (1660) kraakte de deur open; de 18e eeuw wijdde haar.
Vrouwen gebruikten het toneel om gender te interrgeren. Shakespeares Katharina (Shrew) die zich verzet tegen onderwerping; Ibsens Nora (Doll's House) die weggaat; Churchills Marlene (Top Girls) die moederschap opoffert voor macht.
Vrouwen leiden als: Dramaturgen (Caryl Churchill, Lynn Nottage), Regisseurs (Katie Mitchell, Phyllida Lloyd), Producenten, Artistieke Directeuren (Indhu Rubasingham, Kwame Kwei-Armah's opvolgers), Performers. Ze transformeren repertoire, repetitiecultuur (intimiteitscoördinatie, trauma-geïnformeerde praktijk), en industriestructuren (equity, ouderschapsbeleid, leiderschapspijplijnen).
Het toneel is niet langer verboden grond. Het is een machtspunt.