Anadiplose = herhaling van het laatste woord van een zin aan het begin van de volgende.
Act 2, Scene 2 (Balkon), Julia:
"Mijn oren hebben nog niet honderd woorden gedronken
Van jouw tong uitspraak, toch ken ik de klank.
Ben jij niet Romeo, en een Montague?"
Hier is uitspraak → Ben geen strikte anadiplose. Een duidelijker Shakespeare-voorbeeld:
Richard II 2.1: "Het rijpste fruit valt eerst... valt het vroegst."
Sonnet 30: "Dan kan ik een oog verdrinken, ongebruikt te vloeien... vloeien voor kostbare vrienden verstopt in doods dateloze nacht."
In Romeo en Juliet is anadiplose zeldzaam; Shakespeare prefereert epanalepsis (woord herhaald na interval) en polyptoton (zelfde stam, andere vorm).