Shakespeare Vond Romeo en Juliet Niet Uit: De Lange Voorouderlijke Lijn van het Verhaal
De sterverliefden traceren terug tot millennia. Shakespeare's genialiteit lag in compressie, karaktermontage en poetische dichtheid – niet in uitvinding.
- Ovidius, Metamorphoses (8 n.Chr.): Pyramus en Thisbe – Babylonische liefhebbers, een muurkraking, zelfmoord door zwaard en sluier. Directe bron voor het spel-in-het-spel in A Midsummer Night's Dream.
- Xenophon van Ephesus, Ephesiaca (2e eeuw n.Chr.): Habrocomes en Anthia – scheiding, schijnbare dood, hereniging.
- Masuccio Salernitano, Il Novellino (1476): Mariotto en Ganozza – Siena, heimelijk huwelijk, drank, graf, dubbele zelfmoord.
- Luigi da Porto, Historia novellamente ritrovata di due nobili amanti (1530): Romeo en Giulietta – Verona, Montecchi/Capelletti, broeder, drank, dubbele dood. Eerste Italiaanse versie met onze namen.
- Matteo Bandello, Novelle (1554): Uitgebreide da Porto; voegde Verpleegster en Benvolio toe.
- Arthur Brooke, The Tragical History of Romeus and Juliet (1562): 3.000-regel gedicht; Shakespeare's primaire directe bron.
- William Painter, Palace of Pleasure (1567): Prosa-vertaling van Bandello.
Shakespeare comprimeerde negen maanden tot vijf dagen, bedacht Mercutio's scherpte en de Verpleegster's aardigheid, en smeed structurele ironie die het verhaal onsterfelijk maakte. Hij maakte het – hij vond het niet.