De catastrofe in Antigone is de tragische ketting van doden getriggerd door Antigones ongehoud van Creons edict. Na het begraven van haar broer Polyneices, verurteilt Creon haar tot levend begraven. Het daaropvolgende verloop is onverzettelijk:
Creon blijft levend maar gebroken, te laat beseffend dat zijn stijfhoofdige trots (hubris) goddelijke wet schond en zijn familie vernietigde. Het stuk eindigt met de koor die de verwoestende prijs van onbuigzame autoriteit benadrukt.