De lange toespraak van de verpleegkundige in Act 1, Toneel 3 van Romeo and Juliet is geen soliloquium.
Een soliloquium vereist dat een personage alleen op toneel is, innerlijke gedachten rechtstreeks naar het publiek uiting. Hier spreekt de verpleegkundige tot Lady Capulet (en impliciet tot Julia, die aanwezig is). Ze is zich van haar luisteraars volledig bewust.
De toespraak fungeert als expositie, onthullt Julia's leeftijd (via het Lammas Eve-aardbeving-anekdote) en de persoonlijke geschiedenis van de verpleegkundige (haar dochter Susan, haar man). Maar het blijft een dialoog-gestuurd monoloog, geen soliloquium.