De catharsis in Julius Caesar treedt op tijdens Brutus' begrafenisrede (3.2.12–48), niet na de moord. Hier is waarom:
Aristoteles definieert het einde van een tragedie als "medelijden en vrees" gezuiverd door de anagnorisis (herkenning) en peripeteia (keerkring) van de protagonista. In Julius Caesar is Brutus de tragische protagonista (niet Caesar, die halverwege sterft).
Antonius' rede (verzen, emotioneel, manipulatief) onmaakt de catharsis, herontbrandt chaos. Echte catharsis komt pas bij Handeling 5, Toneel 5 — Brutus' zelfmoord en Antonius' grafrede: "This was the noblest Roman of them all." Het publiek zijn medelijden/vrees lossen op in eindelijke herkenning van Brutus' tragische edelmoedigheid.
| Moment | Type | Effect |
|---|---|---|
| 3.2 Brutus' rede | Voorlopig / Intellectueel | Rede tempert passie; orde hersteld |
| 5.5 Brutus' dood / Antonius' hulde | Eindelijk / Emotioneel | Medelijden voor de man; vrees voor de republiek; afsluiting |
De structuur van het stuk: catharsis geprobeerd (Brutus), ondermijnd (Antonius), bereikt (Brutus' einde).