Vijf Bepalende Metaforen In Romeo En Julia
Shakespeare verheft de liefde van de liefhebbers tot kosmische proporties door een reeks onvergetelijke metaforen, elk de tragedie's kortstondigheid voorspellend.
- Julia Als De Zon (Akt 2, Scène 2): 'Het is het oosten, en Julia is de zon.' Zij ontzet de maan – geassocieerd met Rosalinde en de nacht – en wordt het centrum van Romeo's universum.
- Romeo Als Sterren (Akt 3, Scène 2): 'Wanneer hij zal sterven, neem hem en snij hem in kleine sterren...' Julia ziet zijn schoonheid geïmmortaliseerd in de hemel.
- Liefde Als Bliksem (Akt 2, Scène 2): 'Te veel als de bliksem, die ophoudt te zijn...' Ploteling, briljant, en ontzettend vluchtig.
- Liefde Als Vuur En Poeder (Akt 2, Scène 6): 'Deze gewelddadige vreugden hebben gewelddadige eindes / En in hun triomf sterven ze, als vuur en poeder, / Die, zoals ze kusken, verteeren.' Een zelfvernietigende intensiteit die vernietigt zelfs terwijl het vervult.
- Liefde Als Een Grensloze Zee (Akt 2, Scène 2): 'Mijn gave is zo grenzenloos als de zee, / Mijn liefde zo diep...' Oneindig, vruchtbaar, en uiteindelijk onbegrijpelijk.
Samen transformeren deze beelden een tienerromance in een elementaire kracht – prachtig, onvermijdelijk, en gedoemd.