Onnatuurlijk Weer en Dieren-tekenen in *Macbeth*: De Natuur Rebelleert Tegen Moord op de Koning
Shakespeare gebruikt de Elizabethaanse 'Grote Keten van Wezen' kosmologie: wanneer de Koning (Gods gezalfde) wordt vermoord, beeft de hele natuurlijke orde. Het stuk catalogueert deze storingen:
- Hevige stormen openen het stuk (1.1), voorspellend de morele storm.
- Verscheiningen en visioenen hunten Macbeth – de dolk (2.1), Banquo's geest (3.4), de heksenverscheiningen (4.1).
- Slaapwandelen en waanzin consumeren Lady Macbeth (5.1), de rebellie van het lichaam tegen een schuldige ziel.
- Dierafwijkingen: Een uil schreeuwt als een 'fataal klokkenist' (2.2); Duncans paarden worden kannibaal, eten elkaar op (2.4) – een directe inversie van de natuurlijke hiërarchie.
Dit zijn geen speciale effecten; ze zijn de syntaxis van het universum voor 'er is iets vreselijk aan de hand'.