William Shakespeare schreef geen sprookjes in de traditionele zin. Hij was een toneelschrijver en dichter uit de late 16e/early 17e eeuw, auteur van ~39 toneelstukken (tragedies, komediën, historieën, romances) en 154 sonnetten.
Stukken als A Midsummer Night’s Dream en The Tempest bevatten feën, magie en fantastische elementen, maar het zijn gesofistikeerde literaire drama’s met complexe personages, politieke subtekst en diepgang – geen anonieme volksverhalen die mondeling doorgegeven worden. Echte sprookjes (in de folkloristische zin) werden later verzameld door figuren als de Gebroeders Grimm en Charles Perrault.
Shakespeare haalde inspiratie uit volksgeloof over feën (Oberon, Titania, Puck) maar transformeerde ze tot dramatische agents die zijn eigen artistieke doelen dienden. Het verschil is belangrijk: sprookjes zijn gemeenschappelijk, mondeling, formulistisch; Shakespeare’s werken zijn geauteurd, literaire en oneindig interpreteerbaar.