De crisis van Oedipus Rex is geen enkelgebeurtenis maar een botsing: het moment dat Oedipus' onderzoek naar Laios' moord samenvalt met de voorspelling waar hij zijn leven lang voor vluchtte.
Oedipus was bepaald om zijn vader te doden en zijn moeder te trouwen. Zijn ouders poging het te voorkomen – hem uit te zetten op Cithaeron – zette het mechanisme in gang. Gered, opgegroeid in Korinth, vlucht hij dat huis om zijn aannemersouders te beschermen, alleen om zijn biologische vader op een kruispunt te treffen en hem te doden in een ruzie over voorrang.
De crisis barst los toen de herdersgetuigenis de lus bevestigt: Oedipus is de zoon van Laios en Jocasta. De onderzoeker is de crimineel. De redder van Thebes is de besmetting.
De tragedie ligt in de ironie: Oedipus' deugden – intelligentie, vastberadenheid, gerechtigheid – zijn de gereedschappen die hem vernietigen. Hij kan het lot niet ontvluchten omdat hij zijn agent is. Het stuk stelt dat menselijke excellentie, onthecht van zelfkennis, het instrument wordt van zijn eigen ondergang.