De frase "star-cross'd lovers" in de proloog van Romeo en Julia doet meer dan poetisch klinken – het definieert de kosmologie van het stuk. In Elizabethaans denken bestimmten de sterren het menselijk lot. "Star-crossed" zijn betekent dat je lot geschreven staat in oppositie tot de hemelen; geen keuze, geen deugd, geen liefde kan het hemelse script overschrijven.
De liefdespaar ontmoet elkaar op een gemaskerd bal – toeval vermomd als bestemming. Ze treden in het geheim in het huwelijk, de maatschappelijke structuren omzeilend die hen zouden kunnen bevatten. Romeos ballingschap voor het doden van Tybalt (Julia's neef) is zowel persoonlijk als vooraf bepaald. De pest die pater Laurentius' brief vertraagt is geen pech; het is de sterren die hun decreet afdwingen.
Toch reduceert het stuk hen niet tot poppen. Hun keuze om te sterven in plaats van uit elkaar te leven is een assertie van agency binnen een vooraf bepaald kader. "Ik trotseren jullie, sterren!" roept Romeo – maar de trotsering vervult de voorspelling. Hun doden beëindigen de vete, makend hun liefde het instrument van een vrede die ze nooit getuigen.
De kracht van de tragedie ligt in deze spanning: de sterren dekretteren het einde, maar de liefdespaar schrijft het midden. Hun passie is echt, hun moed oprecht, hun offer eindelijk. "Star-crossed" betekent het universum conspireert tegen hen – en ze liefhebben toch.