De ironie is biografisch en structureel:
Vóór de processen was Cheever zelf beschuldigd van hekserij door Abigail's cirkel. Hij werd gevangengevolgd, gehoord, en overleefde – waarschijnlijk door te bekennen of anderen te beschuldigen.
Nu, als griffier/dienaar van de rechtbank, arresteert hij Elizabeth Proctor op Abigail's poppet "bewijs". Hij handhaaft het mechanisme dat hem slachtoffer maakte.
Cheever is een minor personage dat de centrale tragedie van het stuk belichaamt: institutioneel kwaad consumeert individueel geweten.