Cordelia (niet Cornelia) houdt diep van haar vader maar wordt gefrustreerd door zijn koppigheid en slecht oordeel. Ze ziet zijn gebreken maar erkent zijn goedheid. Haar toenemende vocale bezorgdheid leidt tot ballingschap – haar eerlijkheid gestraft in een koninkrijk op flaterij gebouwd.
Cordelia's weigering om Lear te flateren ("Nothing, my lord") zet de tragedie in gang, belichamend het centrale conflict van het stuk tussen waarheid en macht.