Hoewel Romeo en Julia een traditionele schurk mist, draagt Lord Capulet de grootste verantwoordelijkheid voor de tragedie door:
Als Capulet patriarch handhaaft hij de "oude ruzie" — weigert verzoening, maakt straatgeweld mogelijk.
Op het bal remt hij Tybalt — maar alleen voor de fatsoen, niet op principe. Zijn wereldbeeld: eer = geweld.
Misinterpreteert Julias rouw (voor Tybalt/Romeo) als blote stijfhoofdheid. Geen eerlijk dialoog — enkel bevel.
Shakespeare verdeelt schuld: vijandigheidscultuur (beide families), patriarchaat (vaders die dochters bezitten), eercode (geweld als deugd), lot (proloog "star-crossed"). Lord Capulet belichaamt deze krachten meest volledig.
Hij rouwt oprecht aan het einde ("O child, O child! My soul and not my child!"). Zijn tragedie: macht zonder wijsheid, liefde zonder luisteren. Het stuk veroordeelt het systeem dat hij vertegenwoordigt – niet alleen de man.