In Peter Shaffer's toneelstuk Amadeus zijn de Venticelli (Italiaans voor "kleine windjes") twee klatschende vertellers — Venticello 1 en 2 — die publiek gerucht, hofintrige, en de gefluisterde oordelen van de Wense samenleving belichamen. Ze vertegenwoordigen niet Mozart's jaloezie; ze externaliseren de giftige klapperij die zowel Mozart als Salieri omringt, reputatie vormend en Salieri's manipulatie aanwakkerend. Ze functioneren als een Griekse koor van schandaal.