Hamlet's tragedie is geen enkel conflict – het is een knoop van zeven verstrengelde worstelingen die hem paralyseren en definiëren.
Geest eist bloed; geweten eist gerechtigheid. Een koning doden (zelfs een usurpator) is moord op een vorst – verdammingsrisico. "Hem te nemen in de zuivering van zijn ziel / Als hij klaar en gereed is voor zijn tocht?" Hij uistelt voor een "perfecte" verdamming.
Gertrude's "te haastige huwelijk" met Claudius voelt als incestueuze verrading. Hamlet's walging voor vrouwelijke seksualiteit ("Zwakheid, uw naam is vrouw") vergiftigt zijn band met Ophelia.
Ophelia is collateraal schade. Hij doet alsof hij dol is om haar te beschermen (en zijn dekking), maar zijn wreedheid ("Ga naar een klooster") vernietigt haar. Haar waanzin/dood spiegelt zijn gesimuleerde.
"Antic disposition" vervaagt in echte onstabiliteit. Doet hij? Kraakt hij? Het spel-in-het-spel (Mousetrap) wapent theater om waarheid te vangen – maar vangt Hamlet in uitvoering.
"Dus geweten maakt ons allen lafaards." Monologen onthullen een geest die actie in onmogelijkheid dissecteert. Hij denkt te precies op het gebeuren.
Rosencrantz/Guildenstern (spionnen), Polonius (slijmerik), Claudius (glimlachende schurk). Elsinore is een panopticon. Hamlet's vervreemding is totaal.
"Zijn of niet zijn." Niet alleen zelfmoord – actie vs. niet-zijn. De schedel (Yorick): alle stof. De kerkhof: gelijkheid in vertering. Hij staart in het niets en moet toch kiezen.
Alleen in het finale duel daalt gedachte naar reflex. Hij doodt Claudius – niet als wraak, maar als noodzaak. Sterft vergevensgezind, vergevend. De rest is stilte.