De traditionele Schotse ballade "Lord Randall" (Child Ballad 12) vertelt een griezelig verhaal: een jonge heer keert van de jacht terug, vertelt zijn moeder dat hij vergiftigd is door zijn geliefde, en sterft. Maar het motief wordt nooit genoemd – en die stilte is de punt.
Ballades zijn mondelinge traditie – gestript tot narratieve essenties. Motief vereist psychologische diepte; ballades gaan over handeling en gevolg. Door de "waarom" weg te laten, doet de ballade:
De moeder's incrementele vragen ("Wat werd van je bloedhonden?" "Ze zwollen en starven") bouwen angst op door herhaling, niet uitleg. Het motief telt niet omdat het resultaat absoluut is. Die zuinigheid van vertellen is waarom "Lord Randall" eeuwen overleefde.