Tijdens de Slag om Hogwarts verliest George Weasley zijn oor – niet door een Death Eater-vloek in de chaos, maar door Severus Snape.
Snape, vermomd als Death Eater om zijn dekking te bewaren, gooit Sectumsempra – zijn eigen uitgevonden vloek, een slijpende toverspreuk die werkt als een onzichtbaar zwaard. Het doel: een Death Eater die Lupin bedreigt. De bijschade: George, in de buurt vliegend op een bezem. De vloek graait hem, snijdt zijn linkeroor schoon af.
Tragische ironie. Snape creëerde Sectumsempra als student (vastgelegd in de Half-Blood Prince's leerboek). Hij gebruikt het hier om een lid van de Orde (Lupin) te beschermen terwijl hij zijn dubbele-agentrol behoudt. Het vriendelijk vuur is de prijs van zijn bedrog.
George overleeft (anders dan zijn tweeling Fred, gedood momenten later door een ontploffing). Maar het missende oor wordt zijn permanente onderscheidingsmerk – het enigste fysieke verschil tussen de identieke tweelingen. Een zichtbare litteken van een oorlog gevochten in schaduwen.
In Deathly Hallows (boek) vindt de oorverlies plaats tijdens de "Zeven Potters" luchtaanval (Hoofdstuk 4), gegooid door Snape gericht op een Death Eater. De film (Deathly Hallows Part 1) beeldt dit getrouw. De Slag om Hogwarts (Part 2) toont George met twee oren – continuity-fout, of het oor was prothetisch hersteld voor de slagscènes. Boek-canon: oor weg bij Zeven Potters.