1. Schuld en verantwoordelijkheid: Victor voelt een diep schuldgevoel en verantwoordelijkheid voor het creëren van het wezen. Hij begrijpt dat het monsterlijke uiterlijk van het wezen tot zijn isolement en lijden heeft geleid. Luisteren naar zijn verhaal is voor Victor een manier om zijn eigen daden en de gevolgen daarvan onder ogen te zien.
2. Nieuwsgierigheid en verlangen naar begrip: Victor is van nature nieuwsgierig en gedreven door het nastreven van kennis. Hij wil het perspectief en de motivaties van het wezen begrijpen, en hoe hij zo geïsoleerd en wraakzuchtig is geworden. Hij hoopt dat hij, door het wezen te begrijpen, een manier zal vinden om de gevolgen van zijn daden te verzachten.
3. Angst en een verlangen naar oplossing: Victor vreest de woede van het wezen en de mogelijkheid van verdere vernietiging. Hij hoopt dat hij, door het verhaal van het wezen te begrijpen, een manier kan vinden om hem te sussen en verdere schade te voorkomen. Hij ziet het luisteren naar het wezen als een manier om mogelijk tot een oplossing voor het conflict te komen.
4. Dwang en plichtsbesef: Victor voelt zich gedwongen om naar het verhaal van het wezen te luisteren. Hij ziet het als een morele verplichting, een manier om de pijn die hij heeft aangericht goed te maken.
5. Empathie en erkenning van gedeelde menselijkheid: Ondanks het monsterlijke uiterlijk van het wezen begint Victor hem te zien als een wezen met gevoelens, verlangens en een vermogen tot lijden. Hij begint zich in te leven in de benarde situatie van het wezen en erkent hun gedeelde menselijkheid.
In wezen wordt Victor's beslissing om naar het verhaal van het wezen te luisteren gedreven door een complex samenspel van schuldgevoel, nieuwsgierigheid, angst, dwang en empathie. Hij hoopt dat het begrijpen van het perspectief van het wezen zal leiden tot een oplossing voor het conflict, maar uiteindelijk is het een keerpunt in zijn reis van zelfontdekking en zijn confrontatie met de gevolgen van zijn daden.