De filmversie van "West Side Story" dankt een groot deel van haar reputatie aan de innovatieve danschoreografie van Jerome Robbins. De dansen worden evenzeer een verteltool als de liedjes en uitvoeringen.
Robbins' choreografie benadrukte zware, mannelijke beweken, indicatief voor het straatbendeverhaal dat het omvat.
Wanneer "West Side Story" voor het eerst uitkwam, commentaarerden danscritici op de complexe dans, ontworpen om geweld over te brengen zonder het expliciet te tonen.
Omdat de personages in "West Side Story" tot straatbendes behoren, tonen veel van de dansen grote aantallen uitvoerders die in unisono bewegen — hun gemeenschappelijke loyaliteiten benadrukkend.
De dansbewegingen illustreren ook enkele van de rasselijke verschillen tussen de twee bendes, met name in de Sharks' Latijns-geïnspireerde nummer "America."
Op momenten in het verhaal brengen de dansen in "West Side Story" het narratief over zonder woorden. De openingssequentie bijvoorbeeld, tekent de opkomst en ontwikkeling van de twee straatbendes van het verhaal — de Sharks en de Jets — uitsluitend door dans.