"Chicago" is een langlopende Broadway-musical die een van de meest opvallende in de theatergeschiedenis is geworden. Losjes gebaseerd op een beruchte moordzaak in de jaren '20, spot het de verwronken prioriteiten van media-sensationalisme en de manier waarop de samenleving criminelen tot beroemdheden maakt. Hoewel het oorspronkelijk in de middeleeuwen van de jaren '70 opende, bereikte het zijn grootste succes in een 1996 heropleving, die op zijn beurt een Oscar-winnende film uit 2002 tot gevolg had. Het staat bekend om zijn ongewone onderwerp en choreografie door de legendarische Bob Fosse, die de oorspronkelijke productie helpt in scene te zetten.
"Chicago" vertelt het verhaal van twee koormeisjes, Velma Kelly en Roxie Hart, beschuldigd van het doden van hun respectievelijke liefdes. De mediacircus om hun misdaden brengt hun immense faam, geholpen door de machinaties van hun onscrupuleuze advocaat, Billy Flynn. Ze winnen uiteindelijk vrijspraak, maar toen heeft de pers zich al verplaatst naar het volgende sensationale misdrijf, wat hen alleen en bankroet achterlaat. Ondanks hun wederzijdse afkeer, gaan ze samenwerken om een "sister act" te vormen en herwinnen ze snel hun verloren faam.
"Chicago" begon als een recht toneelstuk, geschreven door Windy City krantenverslaggever Maurine Dallas Watkins. Zij versloeg de 1924-proces van een paar moordsterren — Belva Gaertner en Beulah Annan — en besloot het materiaal te fictionaliseren voor een stuk. Toen ze in 1969 stierf, kochten producent Richard Frye, choreograaf Bob Fosse en actrice Gwen Verdon (Fosse's vrouw) de rechten. Ze huurden schrijvers John Kander en Fred Ebb om het te herschrijven als een musical, losjes gebaseerd op de wereld van vaudeville.
De eerste run van "Chicago" opende op 3 juni 1975 in het 46th Street Theater op Broadway. Het had Verdon als Roxie Hart, Chita Rivera als Velma Kelly en Jerry Orbach als Billy Flynn. Het werd een matig succes beschouwd — liep twee jaar en meer dan 900 voorstellingen — maar het publiek was verbijsterd door de manier waarop het vaak de vierde muur doorbrak, en het werd gestompt bij de Tony Awards 1975 door "A Chorus Line." Het liep op de West End in 1979 en een paar andere locaties over de wereld, maar begin jaren '80 was het meestal beperkt tot kleine regionale producties.
Een 1996 heropleving van de musical zag een snelle verandering in zijn fortuin. De nieuwe versie benadrukte verder de Brechtiaanse aard van het originele, terwijl de decors en kostumes teruggebracht werden tot kale zwarte minimalisme. De tijd was rijk aan smerige misdaden in de media, en de eerdere satirische kijk leek veel tijdiger dan de eerste keer. De productie werd een direct sensatie en won 6 Tony Awards — inclusief Beste Musical Heropleving, Beste Acteur James Naughton en Beste Actrice Bebe Neuwirth — en loopt per dit schrijven consistent op Broadway sinds de opening.
Het succes van de heropleving leidde uiteindelijk tot een filmadaptatie uit 2002, met Renee Zellweger als Roxie Hart, Catherine Zeta-Jones als Velma Kelly en Richard Gere als Billy Flynn. Het was een enorm kritisch en kassucces, met meer dan $300 miljoen wereldwijd opbrengst, en won in totaal zes Academy Awards (inclusief Beste Film en Beste Vrouwelijke Bijrol voor Zeta-Jones).