Hoewel de Noorse toneelschrijver Henrik Ibsen (1828-1906) geciteerd wordt met de woorden: "Ik ben niet eens helder over wat deze vrouwenrechtenbeweging precies is," wordt hij algemeen beschouwd als iemand die de zaak van vrouwen door zijn stukken heeft bevorderd. The New York Times in februari 1996 krediteerde Ibsen met "het creëren van zijn eigen versie van de 'nieuwe vrouw' voor de nieuwe eeuw," en zei dat weinig toneelschrijvers invloedrijker waren in het kampvechten voor vrouwenrechten. Hoewel Ibsen seiner tijd vooruit was in het aanpakken van deze kwesties, blijft zijn werk vandaag de dag nog resoneren met publiek door zijn invloed in verschillende kerngebieden.
Velen in Ibsens tijd vonden zijn werk smaadlijk vanwege zijn kritische afbeelding van het huwelijk en de rol van de vrouw daarin. "Een poppenhuis" presenteerde een naar buiten toe perfect huwelijk als vol hypocrisie. In een Liberal Studies-lezing aan de Malaspina University-College noemde Ian Johnston de vlucht van vrouwelijke protagonista Nora Helmer uit haar traditionele maatschappelijke verplichtingen "de meest beroemde dramatische uitspraak in fictionele afbeeldingen van deze strijd." Het was deze afbeelding, volgens Johnston, die cruciaal was in het koppelen van Ibsen aan vrouwenrechten, of dat nu zijn oorspronkelijke bedoeling was of niet.
In 1879, toen Ibsen "Een poppenhuis" schreef, waren getrouwde vrouwen wettelijk niet toegestaan geld te lenen zonder toestemming van hun man. Ibsen benadert deze kwestie door Nora Helmer, die tot bedrog greep om nodig geld te lenen. Een decennium na Ibsen "Een poppenhuis" schreef, veranderden wetten zodat getrouwde vrouwen in Noorwegen controle kregen over hun eigen financiën.
Een hevig besproken onderwerp in 1879 was of vrouwen burgerschapsrechten hadden - met name het stemrecht. Susan B. Anthony startte de suffragettenbeweging een decennium eerder, en in dezelfde periode kwam John Stuart Mills beroemde essay "The Subjugation of Women" uit. Critici zijn het niet eens over of het Ibsens bedoeling was om met zijn stukken vrouwenkiesrecht te steunen. Zijn vrouwelijke protagonisten veroorzaakten controverse lang voordat Amerikaanse vrouwen in 1920 stemrecht kregen. Maar een toespraak die Ibsen in 1885 hield voor werkende mannen van Trondheim suggereert zijn bedoeling, evenals zijn invloed op dit gebied: "De transformatie van maatschappelijke voorwaarden die nu in de rest van Europa wordt ondernomen, betreft in zeer grote mate de toekomstige status van de arbeiders en van vrouwen. Dat is wat ik hoop en wacht, dat is waar ik voor zal werken, alles wat ik kan."
In zijn aantekeningen bij "Een poppenhuis" schreef Ibsen dat "Een vrouw zichzelf niet kan zijn in de hedendaagse samenleving, het is een uitsluitend mannelijke samenleving met wetten opgesteld door mannen, en met raadslieden en rechters die vrouwelijk gedrag beoordelen vanuit het mannelijke standpunt." Aan het einde van de negentiende eeuw was "nieuwe vrouw" de term die werd gebruikt om vrouwen met een meer feministische gevoeligheid te beschrijven - diegenen die, zoals veel van Ibsens vrouwelijke protagonisten, druk uitoefenden op de beperkingen die de samenleving toen oplegde. Ibsens tijdgenoten associeerden hem met de nieuwe vrouw, en haar sociale idealen van gelijkheid en onafhankelijkheid in plaats van de meer typisch vrouwelijke idealen van zelfopoffering, volgens de Ibsen-pagina op de Brooklyn College-website.