Arts >> Kunst en entertainment >  >> Theater >> Toneelschrijven

Shakespeare Studies in Filosofische Ideeën

William Shakespeare schreef 37 stukken in zijn leven. Deze stukken blijven lezers de tijdloze vragen indrukken over wat het betekent een mens te zijn. Dompelen in de filosofische aard van Shakespeare-studies vereist een beetje achtergrondkennis over Shakespeares tijd en een basisonderwerp van een paar terugkerende thema's. Veel geleerden zijn het erover eens dat Shakespeare ongetwijfeld even goed filosoof was als toneelschrijver en dichter.

Shakespeares Tijd

Shakespeare werd geboren in Stratford-upon-Avon, Engeland, op 23 april 1564 en stierf op zijn verjaardag in 1616. Zijn tijd voorafgaat de Wetenschappelijke Revolutie, wat betekent dat er heel weinig bekend was over astronomie, natuur, ziekten, chemie en fysica. Het was een tijd waarin de meest intelligente mensen nog in heksen, geesten en mystieke wezens geloofden. De Protestantse Reformatie had het katholicisme's interpretatie van de schrift uitgedaagd en het debat over hoe in God te geloven kwam met intense gevolgen zoals de dood voor het kiezen van het verkeerde. Het is belangrijk om deze feiten over Shakespeares tijd te onthouden tijdens het lezen van zijn stukken. Zijn personages vangen de essentie van deze tijd door hun gedachten en acties. Shakespeares tijd begrijpen verheldert de aard van zijn onderwerp en waarom hij schreef over de heersende thema's die door zijn werk heen lopen.

Scepticisme

Shakespeare geloofde dat kennis, vooral zekere kennis, een integraal verlangen van de menselijke natuur was. Colin McGinn, een filosofieprofessor aan de Universiteit van Miami, stelt dat mensen "vastberaden, betrouwbare kennis willen, een staat van epistemologische perfectie, geen valse overtuigingen en wankelende inferenties." Toch worden mensen in de zoektocht naar zuivere kennis vaak gedesillusioneerd, maken fouten en zijn vaak onzeker. In zijn tijd begonnen mensen de wereld in vraag te stellen, maar de antwoorden leken onbereikbaar. Verder werden de oude Griekse sceptici gerechtvaardigd voor het uiteenzetten van het probleem hoe weinig mensen eigenlijk over de wereld weten. Shakespeares scepticisme over het bestaan van zuivere kennis introduceerde een nieuw idee - andere geesten. Door zijn stukken vraagt hij: "Hoe weten we wat andere mensen denken, voelen en voornemens zijn? Kunnen we deze dingen weten?" De basisdualiteit tussen een persoon zijn interne zelf en externe, observeerbare, zelf liet Shakespeare vragen waarom een gemotiveerd is om een ander persoon zijn gedachten en wereldbeeld te beïnvloeden. Shakespeare werkt de dramatische consequentie van de onmogelijkheid om een ander persoon zijn geest te kennen, in zijn stukken uit. Veel Shakespeare-personages worden slachtoffer van hun verlangen naar de waarheid ten koste van onvoorspelbare acties, motieven en gedachten van andere mensen.

Het Zelf

Shakespeare was erg geïnteresseerd in kwesties betreffende het zelf. Hij vroeg zich af over een persoons capaciteit om haar persoonlijkheid van uiterlijke omstandigheden te scheiden. Vragen over het zelf doordringen al Shakespeares stukken: "Hoe constant is het ding dat we persoonlijkheid noemen? Hoe makkelijk is het voor iemand om zijn eigen karakter te kennen? Is karakter een gave van God of natuur of noch van beide? Hoe solide is het? Is het een meta-fysieke essentie of een sociale constructie?" In drama kijkt het publiek naar een persoon of groep mensen die een persoonlijke verandering ondergaan of hetzelfde blijven over de loop van de tijd als reactie op gebeurtenissen. Het personages zelf manifesteert zich op het Shakespeare-podium en het is vaak in turmoil, onzeker van zichzelf, en uitzonderlijk rommelig. Door de verwarde geest op het podium te tonen, probeerde Shakespeare te dramatiseren hoe een geest gefragmenteerd kan worden door conflict met zichzelf, dat niet alles binnen een persoons rationele controle is en dat zelfkennis niet altijd betrouwbaar is.

Causaliteit

Shakespeare leefde in een tijd waarin mensen sterk geloofden dat alles geordend is met een doel, gepland en ontworpen door God. Shakespeare bevraagde de aard van hoe de wereld werkt en wat de onstuitbare stroom van gebeurtenis na gebeurtenis beheerst. Het oogpunt van causaliteit vanuit een teleologisch perspectief moedigt het geloof aan dat alle ontvouwende gebeurtenissen een diepgaande betekenis hebben. McGinn stelt dat het Shakespeareaanse oogpunt op causaliteit "onbeschaafd, onvoorspelbaar, onbegrijpelijk, blind, vreemd, en zelfs paradoxaal is." Met andere woorden, voor Shakespeare was het universum een plaats van onwaarschijnlijkheid met bizarre, onvoorspelbare correlaties en verbindingen. Zijn stukken zijn intrinsiek uitdagend en verstorend omdat ze de natuurlijke menselijke wens naar orde en tevredenheid verstoren.

Toneelschrijven

Related Categories