Hoe je iets zegt is eigenlijk vijf keer belangrijker dan wat je daadwerkelijk zegt. Dit is wat intonatie zo'n cruciaal deel maakt van effectieve spraak. Intonatie is de praktijk van nadruk op je woorden leggen. Er zijn een paar verschillende soorten intonatie en deze worden ook beïnvloed door culturele trends en de stemgewontes die gemeenschappen ontwikkelen.
Er zijn vier hoofdtypes intonatie. Ze zijn stijgend, dalend, stijgend circumflex en dalend circumflex. Dalende intonaties eindigen de meeste zinnen met een noot van autoriteit en definitiviteit. We gebruiken stijgende intonatie om twijfel uit te drukken, een onafgewerkt idee te suggereren of een ja/nee-vraag te stellen. De circumflex typen intonatie omvatten tegenovergestelde op- en neerpatronen en worden gebruikt om de luisteraar te vertellen dat de spreker een pauze neemt maar nog niet klaar is.
Het gebruik van intonaties strekt zich verder uit dan alleen de eindes van vragen of bevels. Te veel stijgende intonatie gebruiken kan je doen lijken op een zwak, onbeslis of onvolwassen persoon en neigt ook je luisteraar te irriteren. Het gebruik van een dalende intonatie is een subtiele manier om om meer informatie of feedback te vragen. Circumflex intonaties worden gebruikt om contrasten of correcties uit te drukken. Geëxageerde intonaties worden in spraak en theater gebruikt om spanning, angst of onzekerheid uit te drukken.
Stemgewontes zijn trends of stijlen die in de taalkundige gemeenschap van tijd tot tijd verschijnen. Een recent voorbeeld is het verhoogde gebruik van stijgende intonaties bij het maken van stellingen of suggesties. Dit is een symptoom van het "valley girl" soort slang dat ook gepunctueerd was met uitbarstingen van "you know" of "whatever" in een dalende intonatie. Deze soorten veranderingen kunnen ook van toepassing zijn op veranderende niveaus van sociale etiquette en persoonlijke relaties.
Intonaties kunnen ook syntaxis en woorden beïnvloeden. De extra letters die we aan werkwoorden, zelfstandige naamwoorden en bijvoeglijke naamwoorden toevoegen, afhankelijk van hun verschillende grammatische functies, zijn ook intonaties. Meervoudige zelfstandige naamwoorden, bijvoeglijke naamwoorden in de overtreffende trap en verschillende werkwoordsverbuigingen zijn alle voorbeelden van grammatische intonatie. Deze worden meestal begrepen als regels van geschreven taal, maar ze zijn even belangrijk voor spraak.