In De Neus (1836) weigert Nikolai Gogol de comfort van gewone taal. Een neus die van een gezicht verdwijnt en in een uniform als staatsraadsheer herverschijnt, eist een stijl die haar premisse evenaart — en Gogol levert een linguïstische prestatie zo bizar als zijn plot.
Gogol gebruikt geen gewone taal om de neus' verdwijning te beschrijven. In plaats daarvan gebruikt hij:
De stijl is de betekenis. Door het irrationele in rationele termen te beschrijven, blootlegt Gogol de irrationaliteit binnen het rationele — bureaucratie, ijdelheid, identiteit als sociale performance. De neus' 'verdwijning' wordt gepresenteerd als een administratief ongemak, geen metafysische crisis.
De Neus anticipeert Kafka (De Metamorfose), magisch realisme, en absurdist theater. Zijn taal — precies, pedantisch, het onmogelijke beschrijvende — creëert de verisimilitude van het absurde. De lezer aanvaardt de premisse omdat de proza weigert te schrikken.
Gogol's prestatie: een neus in een uniform laten voelen meer 'echt' dan de bureaucraten die zijn Petersburg bevolken. De surreële stijl distanceert ons niet — hij impliceert ons.